Shkëlqimi i argjendit të nxirë

Doan Dani

Aktor, regjisor dhe spektator

Emri i Srebrenicës tashmë është rrënjosur në histori si arketipi përmbledhës i ngjarjeve më tragjike ballkanike të fundshekullit të kaluar, i rishfaqjes së fantazmave të ideologjisë më primitive të zhdukjes së Tjetrit, një ideologji që pothuajse të gjithë evropianët e përfytyronin të varrosur ose të paktën të zëvendësuar nga “harmonia” e sforcuar si prodhim i komunizmave lindorë dhe nga kujtesa perëndimore e pasojave të Luftës së Dytë Botërore. Ai mes korriku i 1995 fatkeqësisht dëshmoi se një gjysmë shekulli nga gjyqi i Nurembergut, në qoshen jo edhe aq të humbur të një kontinenti me pretendimin e parësisë territoriale dhe kohore të civilizimit, u konsumuan krime akoma më të llahtarshme, e gjithashtu vërtetoi se zgjidhjet në tryezën e Fuqive të Mëdha në të vërtetë kishin qenë shtyrje e kasaphanës nga fillimi i shekullit të XX në epilogun e tij.

Turpi i Serbisë

Natasha Kandic*

Beograd, Serbi.

Arrestimi i Ratko Mladic më 26 Maj më gjeti të papërgatitur. Nuk mund ta besoja. Shtrëngova grushtet duke u përpjekur ta mbërtheja me duart e mia. Së fundi mora frymë e lehtësuar.

Por më pas dëgjova fjalimin e presidentit serb, Boris Tadic. Për të, arrestimi i z. Mladic përfaqson mbylljen e një kapitulli të errët në historinë tonë dhe heqjen e një njolle turpi që ka njollosur popullin serb prej dy dekadash. Por nuk u zunë në gojë kaq fajtorë të tjerë të gjenocidit gjatë viteve 1990 apo përgjegjsia që shteti serb mban për ato krime. Edhe një herë tjetër, me sa duket, ne humbëm një mundësi për të hapur një debat të dhimbshëm por të nevojshëm për të kaluarën tonë.